[ad_1]

ارسال شده در بهداشت جهانی لانستوی از سال 1980 مطالعات مبتنی بر جمعیت در مورد بیماری های چشم را در سراسر جهان مورد مطالعه قرار داد و دریافت که خدمات بهداشت عمومی در سراسر جهان در دستیابی به اهداف کاهش کاهش بینایی قابل اجتناب ناکام مانده اند.

گزارش دوم ، نیز توسط همان گروه در بهداشت جهانی لانست، هشدار می دهد که نابینایی جهانی و اختلال شدید بینایی تا سال 2050 به طرز چشمگیری افزایش می یابد.

هیو تیلور ، استاد دانشگاه و م authorلف ارشد دانشگاه ملبورن گفت که دیدن همه داده ها برای ارائه چنین تصویری قوی از پیشرفت جهانی در مراقبت از چشم و کارهایی که هنوز باید انجام شود ، بسیار عالی است.

پروفسور تیلور گفت: “این نشان می دهد که ما می دانیم چگونه می توانیم به نیازها پاسخ دهیم ؛ وقتی خدمات ارائه می شوند ، آنها واقعاً م workثر هستند ، اما به موارد بیشتری نیاز است.”

یافته های اولین گزارش با برنامه اقدام جهانی مجمع جهانی بهداشت (WHA) برای سال 2013 مقایسه شد ، که هدف آن کاهش کاهش بینایی قابل پیشگیری 25 درصد در دهه از سال 2010 است.

محققان دریافتند که علت اصلی نابینایی آب مروارید است که 15 میلیون یا 45 درصد از 33.6 میلیون مورد نابینایی در سراسر جهان را تشکیل می دهد. همچنین در 78 میلیون نفر اختلال بینایی شدیدی ایجاد کرده و تحت جراحی قرار دارد.

عیب انکساری اصلاح نشده ، بیماری که به راحتی با عینک درمان می شود ، بیشترین تأثیر را در بینایی از بین بردارد یا از بین رفته است ، و حدود 86 میلیون نفر در سراسر جهان به آن مبتلا هستند. تخمین زده می شود که بیش از 500 میلیون نفر دارای پیرچشمی اصلاح نشده (کاهش توانایی تمرکز روی اشیا objects نزدیک) باشند که با عینک خوانی به راحتی اصلاح می شود.

دلایل مهم ، اما قابل درمان کمتر از دست دادن بینایی شامل گلوکوم (علت اصلی کاهش بینایی در کشورهای با درآمد بالا) ، رتینوپاتی دیابتی (وضعیت از دست دادن چشم ناشی از دیابت) و دژنراسیون ماکولای وابسته به سن است.

تعداد کل افراد نابینا و کم بینا افزایش یافته است. با توجه به افزایش سن ، نابینایی قابل اجتناب از سال 2010 به میزان 15.4٪ کاهش یافته است. اما در کاهش بینایی متوسط ​​یا شدید کاهش چشمگیری مشاهده نشده است.

پروفسور تیلور گفت که علاوه بر گلوکوم ، شیوع جهانی همه علل عمده کوری و از دست دادن بینایی در افراد بالای 50 سال در زنان بیشتر از مردان است.

وی گفت: شرایطی مانند آب مروارید و عیب انکساری اصلاح نشده عمدتا به جلوگیری از کاهش بینایی کمک می کند. “این بر لزوم برابری جنسیتی در تحقیقات و سیاست بینایی تأکید می کند.”

این مطالعه همچنین به افزایش کاهش بینایی ناشی از رتینوپاتی دیابتی اشاره کرد که به ویژه در گروه های سنی جوان و فعال اقتصادی بسیار مهم است. با تشخیص به موقع و مداخله به موقع می توان از این امر جلوگیری کرد.

راسکین ، استاد چشم پزشکی در دانشگاه انگلستان و بیمارستان دانشگاه کمبریج و نویسنده اصلی آن ، روپرت بورن ، گفت: این مطالعه نشان داد که تلاش های جهانی مراقبت از چشم با پیری و رشد جمعیت همگام نیست و اهداف WHA را برآورده نمی کند.

پروفسور بورن گفت: “در حالی که شیوع نابینایی کاهش یافته است ، اما تعداد موارد در واقع افزایش یافته است.”

“اگر این ادامه یابد ، زیرساخت های بهداشتی همچنان در حال شکسته شدن است و به افرادی که برای کاهش بینایی به راه حل های نسبتاً ساده نیاز دارند ، نخواهد رسید.

“اثر COVID-19 به احتمال زیاد این مشکل را تشدید می کند ، زیرا تحقیقات در حال حاضر نشان می دهد تاخیرها و تعداد فزاینده ای از مردم که نیاز به مراقبت از چشم دارند. بسیار مهم است که همه کشورها برای مقابله با چشم انداز قابل پیشگیری ، که سالانه میلیاردها پوند برای خدمات بهداشتی هزینه می کند ، یک استراتژی بهداشت عمومی سالم داشته باشند. “

###

بودجه هر دو مطالعه توسط موسسه Brien Holden Vision ، بنیاد Théa ، بنیاد فرد هالوز ، بیل و ملیندا گیتس ، Sightsavers International و دانشگاه هایدلبرگ تأمین شد.

سلب مسئولیت: AAAS و EurekAlert! هیچ مسئولیتی در قبال صحت گزارشهای خبری منتشر شده در EurekAlert ندارند! از طریق موسسات کمک کننده یا استفاده از هرگونه اطلاعات از طریق سیستم EurekAlert.

[ad_2]

منبع: kolah-news.ir